تامل

یه وقتهای بجای سگ دو زدن مجبورت میکنن بشینی همون جا که هستی و بدون این که بخوای کاری بکنی همه چی فراهم میشه

این به این معنی نیست که کاری انجام نمیدی بلکه در اصل کاری نمیکنی که بهش بشه گفت کار

روزانه برای خودت کار میکنی چند تا کار مختلف و خیلی هم پر مشغله ایی ولی اینطوری نیست که بری یه جا بشینی و سر ما حقوق بهت بدن

کارهایی که میکنی در واقع اصلا برای خدمت به کسی نیست بلکه خدمت به خودته

خودت کارفرمای خودتی

برای بازار خودت داری تلاش میکنی این راه خیلی پر استرس میتونه باشه و حتی میتونه نا امید کننده باشه بله اما وقتی از همه قطع امید میکنی متوجه میشی که باید خودت صفر تا صد کار خودت رو انجام بدی

ما عادت کردیم همه بریم سر یه کاری و در ازای یه مدت معین ما به ازای رو دریافت کنیم مثلا به ازای هشت ساعت کار مبلغی رو سر ما درخواست کنیم

در حالی که تنش ها استرس ها و محیط کار هیچ ربطی به ما نداره

البته که برای اقشار مختلف جامعه این خیلی هم خوبه چون عملا کاری که میتونن انجام بدن بدرد کسی نمیخوره مگر این که با یک تیم یا گروه کار کنن

اما خودت میدونی در ایران این کار تیمی عملا به جایی نمیرسه

تیم قوی نیازمند ادمهاییه که بدون کینه و بدون در نظر گرفتن نیازهای وسیع خودشون بخوان باهات کار کنن و اگه تو بهره ببری یعنی اونها بهره بردن

حقیقت اینه که ما در بین ادمهایی زندگی میکنیم که تلاش فردی اونها و رسیدن به مقصودشون رو از هر طریقی مجاز میدونن

شاید در بهترین حالت دزدی نکنن ولی تا دلت بخواد زیر اب همدیگر رو میزنن تا دلت بخواد برای این که جایگاهشون متزلزل نشه جایگاه دیگران را از بین میبرن

ادمها اغلب هم سعی میکنن ادمهایی رو که چیزی بلد هستن رو حقیر جلوه بدن

نمیدونم علت این کار چیه

راستش نمیتونم درک کنم به شخصه وقتی که یکی یه حرکت زیبا انجام میده حیرت میکنم ازش تعریف میکنم اما انگار قصه در اینجا باید برعکس باشه

در واقع این جا به اون ادمهایی که کاری از دستشون بر نمیاد کار داده میشه و براشون دلسوزی میشه اما برای کسانی که خیلی از کارها رو میتونن انجام بدن

کاری انجام نمیشه و حتی سعی میکنن مانع حرکت اونها بشن

خب چرا واقعا

ببین ادمهایی که حرکت رو به رشد دارن به هر حال حرکتشون رو انجام میدن اما ته تهش دلشون از رنجش هایی که ادمها سبب شدن شکسته شده و با یک جور بغضی به راه ادامه میدن

برخی هم به نوعی تبدیل میشن به همون ادمها و نگاهشون متفاوت میشه

نگاهشون مثل عوام میشه از بالا رفتن دیگران لذت نمیبرن یه نوع خود بزرگ بینی در اونها پدید میاد که این فقط و فقط بخاطر کوچک بدون درون ادمهاست

وقتی تو مسیرت به هر حال به هدفت میرسی

هرگز کسانی رو که جلوت سنگ انداختن رو فراموش نمیکنی

البته یا اونها رو میبخشی و انگار که اصلا اتفاقی نیفتاده

یا با اونها دشمن میشی

اما ته تهش همه ما یکی هستیم

و هیچ کس جدا از دیگری نیست